in

De legendarische inworp van Rory Delap

Het is de zomer van 2008: jonge voetbalfanaten over de hele wereld proberen vrije trappen van Cristiano Ronaldo te imiteren, te draaien en volleren alsof ze Didier Drogba zijn en van een zo groot mogelijke afstand te scoren zoals Steven Gerrard dat kon. De Premier League zat bomvol met absolute wereldspelers en het was een ongekend voetbal tijdperk.

De charme van Stoke City

Er werd weinig nagedacht over de nieuwkomers – de winnaars van de Championship, West Bromwich Albion, Stoke City en de play-off winnaars Hull City. Het was niet meer dan normaal. In het seizoen 2007-08 had Manchester United het opgenomen tegen Chelsea in de Champions League finale, waarbij eerstgenoemde club uiteindelijk won na een strafschoppenserie. De ploegen uit de hoogste divisie van Engeland domineerden het hoogste Europese podium. In hetzelfde seizoen was Derby County gedegradeerd met slechts 11 punten en één winstpartij, nadat ze het seizoen ervoor waren teruggekeerd naar het hoogste niveau. Het verschil tussen de top van Engeland en de clubs van de arbeidersklasse werd groter en groter. Stoke City promoveerde als nummer twee tegen de verwachtingen in van vele mensen. Dit kwam voornamelijk door de ouderwetse speelstijl van trainer Tony Pulis en een selectie waar weinig voetbalgogme in zat, maar vooral typisch Britse voetballers die leven voor het ‘Kick and Rush’.

De trainer uit Wales wist er zijn eigen speelstijl van te maken, wat ook wel ‘Pulis-ball’ werd genoemd.  In een 4-4-2 formatie gaf hij zijn spelers de opdracht om zonder de bal zo diep mogelijk op de helft van de tegenstander te gaan staan in een smalle, stijve structuur. Verdedigers en middenvelders stonden relatief dicht op elkaar en de aanvalslinie bestond voornamelijk uit voetballer die het moesten hebben van hun werklust en fysieke gesteldheid. Zijn tactiek moedigde de tegenstander uit om via de vleugels te gaan spelen en met voorzetten de aanvallers te bereiken. Pulis zag dit als een goed onderbouwde gok, aangezien hij vertrouwde op zijn lange en sterke verdedigers. Het was geen nieuw systeem, en het is sindsdien voortgezet, maar Stoke had een uniek wapen om het te verbeteren: Rory Delap’s lange inworpen.

Het talent van Rory Delap

Delap werd in zijn jeugdjaren gekroond tot kampioen speerwerpen, maar in zijn hoogtijdagen van het voetballen speelde hij meer dan 200 wedstrijden op het hoogste niveau van Engeland en daarnaast speelde hij enkele keren voor het Ierse elftal. Vele mensen in Engeland zagen Delap 1) als speerwerper en 2) als voetballer. Delap’s techniek was geen geheim. Bij Derby nam hij lange, gebogen worpen vanuit elke positie aan de rechterkant van het veld zodat zijn lange teamgenoten konden oprukken richting het doel van de tegenstander. Op sommige momenten kreeg Delap de bal zo ver het veld in dat het leek alsof David Beckham met voorzetten aan het strooien was. Aanvallers op dat moment , Paulo Wanchope en Malcolm Christie, konden de verdedigers tegen de achterlijn aandringen om zo een chaos te creëren in het zestienmetergebied. Pulis wilde echter op een geheel andere manier gebruik gaan maken van de talenten van Delap.

Volgens Pulis was het beter om de bal met meer kracht en minder hoogte het veld in te brengen. De afstand werd hiermee korter, maar de impact absoluut niet minder. Delap begon een ware status te creëren als assistkoning in de Premier League. Gezien zijn verleden als speerwerper was deze nieuwe methode van werpen een makkie voor de Ier. 

Pogingen om Delap in bedwang te houden

Het was fascinerend om te zien hoe de tegenstander probeerde te verdedigen tegen de worpen van Delap. Terwijl aan de zijkant van het veld de bal werd afgedroogd met een handdoek of zijn eigen shirt, rukte de spelers van Stoke City op naar het vijfmetergebied. Er ontstond een mierenhoop aan spelers die het gezichtsveld van de keeper blokkeerden. Op het moment dat Delap de bal het veld in wierp, veranderde de voetbalwedstrijd in een amateurwedstrijd judo. In sommige gevallen leidde dit ertoe dat de scheidsrechter naar de penaltystip wees n.a.v. duwen en trekken en in andere gevallen werd de bal succesvol verlengd naar een aanvaller of zelfs direct het doel in gewerkt.

Gareth Southgate probeerde zijn Middlesbrough klaar te maken voor Stoke en Delap’s worpen door alle voorzetten naar het zestienmetergebied direct weg te werken, zonder daar ook maar enige concessies in te doen. Dit resulteerde in ballen die veelal blind werden weggewerkt nadat de bal in de meeste gevallen op de scheenbeschermer, hak of teen terecht kwam. Heel veel techniek kwam hier dus niet aan te pas. Uiteindelijk gaf dit alsnog niet het gewenste effect. Na opnieuw een succesvolle worp van Delap wist centrale verdediger Ryan Shawcross het winnende doelpunt te maken na een rake kopbal. 

De tactieken van de coach van Hull City, Phil Brown, gingen nog een stap verder om Rory Delap te weerhouden van een gevaarlijke inworp. De coach droeg namelijk het personeel van hun eigen stadion op om de sponsorborden dichter op het veld te plaatsen. De Ier was om die reden verplicht om zijn aanloop aan te passen wat mogelijk impact zou hebben op de inworpen. Alsof dat nog niet genoeg was, liet Brown zijn wissels warmlopen vlak voor Delap, zelfs op de momenten dat hij op het punt stond om de bal in te gaan gooien. In de heenwedstrijd tegen Hull City werd al duidelijk dat ze bang waren voor de kunsten van Delap. De keeper op dat moment, Boaz Myhill, koos bij een situatie waarbij hij onder druk werd gezet om de bal niet over de zijlijn, maar over de achterlijn te werken. Corners werden dus als minder gevaarlijk beschouwd dan een inworp. Een groot compliment wat niet heel veel voetballers hebben afgedwongen.

Gedurende zijn verblijf in de Premier League heeft Rory Delap absoluut zijn stempel gedrukt op de competitie en bracht hij creativiteit en humor naar het stadion. Als gevolg hiervan werd hij één van de spelers met de meeste assists. In combinatie met de speloptiek van Tony Pulis werd het bezoek aan het Britannia Stadium een bittere pil voor de voetballende ploegen van die tijd. Een uniek verhaal en een uniek talent van een speler die je niet vaak in alle lijstjes terug ziet komen als het gaat over imponerende Premier League spelers.

Het verhaal van Adrian Mutu

De onvoorwaardelijke clubliefde van Francesco Totti