nederland dames wk 2019
Oranje na de verloren finale tegen de Verenigde Staten (ANP/Robin van Lonkhuijsen).
in

De Oranje Leeuwinnen pakken zilver op het WK van 2019

Het jaar 2019 stond in het teken van o.a. het legaliseren van het homohuwelijk in Oostenrijk, de aanslag in de Keniaanse hoofdstad Nairobi, het bezoek van Koning Willem-Alexander aan Amersfoort en het meten van de hoogste temperatuur in Nederland sinds 75 jaar, namelijk ruim 39,3 graden (in Eindhoven). Ook op sportief vlak gebeurde er weer genoeg, maar één van de mooiste gebeurtenissen dit jaar was dat de Oranje Leeuwinnen een ongekend toernooi speelde in Frankrijk tijdens het Wereldkampioenschap Vrouwenvoetbal. De Oranje Leeuwinnen wisten in de finale helaas niet te winnen van de Amerikaanse vrouwen, maar ze hebben het damesvoetbal op de kaart gezet en daarmee ook weer ontzettend populair gemaakt in Nederland. We blikken graag nog een keer terug op het traject wat de dames hebben afgelegd, waarbij uiteindelijke het zilver werd behaald.

Het WK van 2019 was de 8e editie van het toernooi en Nederland was samen met nog 23 andere landen geplaatst voor het eindtoernooi. De loting vond plaats op 8 december 2018 op het Franse eilandje in de Seine. Nederland werd gekoppeld aan de dames uit Canada, Kameroen en Nieuw-Zeeland. Hiermee ontliepen ze andere sterke tegenstanders als Brazilië, Verenigde Staten en Engeland. 

De eerste wedstrijd: Nieuw-Zeeland. 

De eerste wedstrijd van de Nederlandse dames stond gepland op 11 juni, namelijk tegen Nieuw-Zeeland. In aanloop naar de eerste wedstrijd werd de spanning flink opgebouwd, aangezien de NOS het hele toernooi zou gaan uitzenden en veel mensen in Nederland (en andere landen) het damesvoetbal graag een kans wilde geven en dus ook voor de buis gekluisterd zaten. Al met al had Nederland de favorietenrol op zich genomen door het succes op het vorige internationale toernooi en ook tegen de dames uit Nieuw-Zeeland zouden grote namen als Lieke Martens, Jackie Groenen, Sari van Veenendaal en Vivianne Miedema weer gaan aantreden.  Mede door de aanwezigheid van deze grote spelers verwachtte men een simpele overwinning, maar niets was minder waar. De buren van Australië waren van plan hun huid duur te verkopen en de Oranje Leeuwinnen hadden overduidelijk moeite met de stugge verdediging. Uiteindelijk kwam de winnende treffer van de schoen van invaller Jill Roord in de absolute slotfase, namelijk in de 2é minuut van de blessuretijd. Veel mensen hoopten dat het stugge spel van Oranje geen voorbode was voor de rest van het toernooi. Bondscoach Sarina Wiegman was opgelucht met de zege, maar wist dat er nog genoeg werk aan de winkel was.

Het vervolg tegen ‘De Ontembare Leeuwen’ uit Kameroen

Ondanks het op het oog niet zo strelende voetbal gingen de Oranje vol vertrouwen het veld op in de wedstrijd tegen Kameroen. In het kader van ‘Never change a winning team’ startte Wiegman met dezelfde elf speelsters als tegen Nieuw-Zeeland, dus opnieuw met een voorhoede die bestond uit Martens, Miedema en Shanice van der Sanden. Het stadion was volledig uitverkocht en daarnaast ook zeer Oranje gekleurd door alle supporters die waren afgereisd naar het Stade du Hainaut in Valenciennes. De grote hoeveelheid toeschouwers bracht de speelsters niet uit hun concentratie, aangezien ze vrij scherp aan de wedstrijd begonnen. Al met al was het begin sterker t.o.v. de eerste poulewedstrijd, maar tot grote kansen leidde dit niet. Op het moment dat een deel van de toeschouwers vlak voor het rustsignaal alvast naar de bar wilde lopen voor een lekker koud drankje, viel daar toch de openingstreffer. Na een mooie aanval aan de kant van Oranje was het uiteindelijk topschutter Miedema die de bal binnen knikte en daarmee haar 59e interlandgoal maakte. Heel lang konden de Oranje dames niet genieten van de voorsprong, nadat er een misverstand plaatsvond in de achterhoede. Bij een lange dieptebal richting het doel van Sari van Veenendaal flipte de Kameroense Onguene er tussendoor en werkte subtiel de bal in het netje. Na 3 minuten was de openingstreffer weggewerkt door de Afrikanen en Nederland kon weer van voorafaan beginnen. Na een lekkere bak thee werd direct na de rust de voorsprong weer hersteld. Na een vrije trap van Jackie Groenen knikte verdediger Bloodworth in eerste instantie nog tegen een tegenstander aan, maar nadat de bal weer pardoes voor haar voeten viel kon ze alsnog binnen schieten. Na deze treffer namen de Leeuwinnen de touwtjes steviger in handen en leken ze af te streven op de tweede overwinning van dit toernooi.

Kameroen moest komen en druk uitvoeren naar voren en hiermee kwam er ruimte. Uiteindelijk resulteerde dit in de beslissende treffer van Oranje en het was opnieuw Vivianne Miedema die de treffer voor haar rekening nam. Het doelpunt deed denken aan de treffer waarmee ze in 2017 de EK-finale besliste en ook deze treffer zal de nog altijd pas 22-jarige spits zich lang herinneren. Ze kreeg de bal halverwege de helft van de tegenstander, dribbelde de zestien in en schoot met rechts snoeihard binnen. Door die zestigste treffer is ze nu topscorer aller tijden. Na het laatste fluitsignaal was Oranje verzekerd van een plek in de volgende ronde en kon er een bescheiden feestje worden gevierd. In de laatste wedstrijd tegen Canada moesten de twee uit gaan vechten wie de groepswinnaar werd. 

De beslissende pot tegen Canada

In de laatste wedstrijd trad men aan tegen Canada en hiermee stond de groepswinst op het spel. In een opnieuw volgepakt stadion met Nederlandse fans  werd de stad weer omgetoverd tot een grote gezellige bijeenkomst. Na overwinningen op Kameroen en Nieuw-Zeeland heerste er het sentiment dat Canada de eerste échte tegenstander zou gaan worden van de Oranje leeuwinnen. Niet heel gek, want op dat moment nam Canada de vijfde plek op de wereldranglijst in, waar de eerste tegenstanders van Nederland schommelde tussen plek 20 en 50. Dat er wat op het spel stond was duidelijk te zien aan het spel, aangezien beide ploegen een toch wat nerveuze indruk maakten. Al in het begin van de wedstrijd kwam Oranje de schrik vrij nadat eerst een penalty van de Canadezen werd ingetrokken nadat de VAR had bepaald dat de overtreding buiten het strafschopgebied had plaatsgevonden. Kort daarna werd een treffer van de Canadese Jordyn Huitema wegens buitenspel afgekeurd, opnieuw een moment van spanning dus. Vanaf dat moment begonnen de Nederlandse dames kansen te creëren, maar er vielen geen treffers voor de rust. Opnieuw viel direct na rust de eerste treffer en opnieuw was het een verdediger die de openingstreffer maakte, dit keer Anouk Dekker. Na een scherpe vrije trap van Sherida Spitse wist de verdediger met haar schouder de bal binnen te werken. Een deja vu deed zich voor, aangezien Oranje opnieuw de voorsprong niet heel lang vast wist te houden. Zes minuten later was het alweer gelijk toen routinier Christine Sinclair een voorzet van vedette Ashley Lawrence bij de tweede paal beheerst in het doel schoot.

Bij sommige gebeurtenissen in de wedstrijd kan er duidelijk worden gewezen naar de aanpassingen die een trainer doet, zo ook in deze wedstrijd. Bondscoach Wiegman besloot in te grijpen en super-sub Lineth Beerensteyn in te brengen voor de in slechte vorm-verkerende Lieke Martens. Kort nadat ze het veld opkwam wist ze direct al impact te maken. Na een sterke dribbel van links bezorgde ze de bal bij Van Lunteren en uit de voorzet van laatstgenoemde gleed ze de bal van dichtbij in het doel. Canada zette alles op alles om richting de slotfase nog de aansluitingstreffer te maken, maar Oranje wist de poort dicht te houden en voor het eerst in 13 wedstrijden weer eens te winnen van de Canadezen. Opnieuw een winstpartij en een hele belangrijke aangezien dit betekende dat Oranje groepswinnaar was en daarmee een ‘mindere’ tegenstander zou gaan loten. 

Revanche tegen Japan in de achtste finale

Na het veiligstellen van de eerste plek in de poule wachtte een nieuwe uitdaging, namelijk de nummer twee van poule D: Japan. Hiermee kreeg Oranje een kans op eerherstel nadat Japan vier jaar eerder de Leeuwinnen met 2-1 had verslagen. Met de bekende namen in de basis trok Oranje de goede lijn door vanuit de wedstrijd met Canada. Japan werd vanaf het begin naar achteren gedrongen en niet geheel verrassend kwamen de eerste kansen door goed spel van Vivianne Miedema. Het aanvallende spel werd na een kwartier beloond, nadat een lage corner werd binnengewerkt door Lieke Martens. De aanvaller toucheerde de bal licht met de buitenkant met haar voet, maar het was voldoende om de Japanse keepster Ayaka Yamashita te verschalken. Het was niet alleen een opsteker voor Oranje, maar ook voor Lieke martens zelf. Tot dat moment zat de linksbuiten absoluut nog niet lekker in het toernooi. Na haar sterke jaren voorafgaand het WK heeft Lieke behoorlijk gewonnen aan status in de wereld van het voetbal en dat zorgt er natuurlijk voor dat ook tegenstanders haar nauw in de gaten houden. Haar naam staat omcirkeld bij de tegenstander en daarnaast werd ze geïrriteerd door een lichte kwetsuur aan haar voet, waardoor ze niet meer zo vrij kon voetballen als in de jaren ervoor. 

De vloek die over Oranje rustte dit toernooi leek eindelijk verholpen, aangezien de voorsprong minutenlang werd vastgehouden. Toch wisten de Japanners vlak voor de rust de stand weer gelijk te trekken nadat Yui Hasegawa met een mooie steekpass werd vrijgespeeld en de bal in het dak van het doel werkte. Vlak na de rust kwam Oranje, zoals in de voorgaande wedstrijden, opnieuw sterk uit de kleedkamer. Ondanks vele kansen over en weer bleven nieuwe doelpunten uit. Na een kopkans voor Miedema, gekeerd door Yamashita, was het in de slotfase andermaal Japan dat de klok sloeg. Een pegel van Hina Sugita spatte uiteen op de lat, Van Veenendaal wist een poging van Yuka Momiki ternauwernood te keren, terwijl Nakajima de bal in kansrijke positie over knalde. Oranje hapte naar adem, maar kreeg na een vermeende handsbal in de absolute slotfase een strafschop mee. Lieke Martens pakte vol zelfvertrouwen de bal op en wist zeer koeltjes de 2-1 tegen de touwen te werken. De Leeuwinnen stomen door naar de kwartfinales en krijgen daar een zeer sterke tegenstander tegenover zich, namelijk de Italianen.

Plaatsing voor Tokio tegen Italië

In aanloop naar de wedstrijd tegen de Italianen ging het voornamelijk over twee dingen, namelijk de teen van Lieke Martens en het feit dat de Oranje dames zich bij winst op Italië automatisch zou gaan plaatsen voor de Olympische Spelen in Tokio. In de voorgaande wedstrijd tegen Japan wist de sterspeelster van Oranje nog tweemaal te scoren, maar ook in die wedstrijd had ze al last van een lichte kwetsuur aan haar voet. Tot kort voor de aftrap was het dus nog onzeker of Martens kon aantreden, maar uiteindelijk werd door de medische staf het verlossende woord gegeven: ze kan spelen. Met opnieuw dezelfde basisspelers begon bondscoach Sarina Wiegman aan een nieuwe uitdaging. 

De sportieve hoogtepunten van deze wedstrijd waren in het eerste deel van de wedstrijd op één hand te tellen. Beide ploegen hadden er moeite mee om tempo in het spel te houden en dat was ook niet heel vreemd. In het Franse Valenciennes was het tropisch warm en dat maakte het voetballen uiteraard niet makkelijker. Het spektakel kwam pas na de tweede helft, waar de leeuwinnen opnieuw uit de startblokken schoten. Waren de mogelijkheden voor de pauze op de vingers van één hand te tellen, nu volgden ze elkaar in rap tempo op.

Uiteindelijk werd 20 minuten voor tijd de ban gebroken nadat Oranje hard op de Italiaanse deur had geklopt. Na een scherpe vrije trap van Spitse wist Miedema de bal te verlengen en dit bleek voldoende te zijn om raak te koppen. Kort hierna was het opnieuw een standaardsituatie die de marge van Oranje verdubbelde. Dit keer was het verdediger Stefanie van der Gragt, die met een keiharde kopbal de wedstrijd in het slot gooide.  Al met al had Oranje daarna nog genoeg mogelijkheden om verder uit te lopen, maar hiertoe slaagde het niet. Niemand die er wakker van lag, want de ploeg van Wiegman was opnieuw een ronde verder en wist zich tevens te plaatsen voor de Spelen.

Zweden, de laatste horde tot de finale

Nog één laatste wedstrijd tot aan de finale, dan zouden de Nederlandse dames geschiedenis schrijven en zich voor het eerst gaan plaatsen voor de finale van een wereldkampioenschap. Tegenstander van vandaag was Zweden, een land wat eigenlijk al jarenlang naam maakt in het mondiale vrouwenvoetbal. Het Zweedse elftal bevatte een aantal doorgewinterde internationals die ook op clubniveau het nodige hadden bereikt. Waar Sarina Wiegman in de wedstrijden hiervoor stevig vasthield aan dezelfde opstelling, zag ze haar kans schoon om voor de wedstrijd tegen de Zweden een wissel door te voeren. Lineth Beerensteyn werd beloond voor haar sterke invalbeurten in de vorige wedstrijden en dreef hiermee Shanice van der Sanden uit de basis. 

De eerste helft was duidelijk verdeeld in twee periodes. Na het eerste fluitsignaal begon Oranje sterk en wist het regelmatig in de buurt te komen van het Zweedse doel, maar beloonde het zichzelf niet met een treffer. Richting het tweede deel van de eerste helft nam Zweden steeds meer het initiatief en wist het Sari van Veenendaal aan het werk te zetten. Echter, wisten ook de Zweden niet te scoren waardoor voor een langere periode de brilstand op het scorebord bleef staan. Na de rust hield de keepster van Oranje haar ploeg nog goed op been met een fenomenale redding op de inzet van Nilla Fischer, die uiteindelijk op de paal eindigde. Het einde van de wedstrijd naderde en de spanning bouwde zich op. Iedereen leek voorbereid op een uitputtingsslag in de vorm van een verlenging of zelfs strafschoppen. In die verlenging nam Nederland vanaf het begin af aan de touwtjes stevig in handen. Leek de tank bij de Zweedse speelsters wel zo’n beetje leeg, de OranjeLeeuwinnen hadden ergens nog een extra vaatje brandstof gevonden. Kort na de start van de verlenging wisten de dames alsnog het doel te vinden, na een geniale goal van de behendige Jackie Groenen. Vanaf randje zestien wist de in Brabant geboren blondine de bal in het net te werken. Een ongekend moment waarbij iedereen vast wel even van de bank omhoog schoot om mee te juichen, we gaan naar de finale! 

In de finale tegen het grote Amerika

De grote dag is aangebroken: de Oranje Leeuwinnen kunnen zich in het Stade de Lyon tot wereldkampioen kronen. De ploeg van bondscoach Sarina Wiegman neemt het op tegen topfavoriet Verenigde Staten. De ploeg van Sarina Wiegman wist in 2017 zich al wel te kronen tot Europees kampioen, maar het CV van de Amerikaanse vrouwenvoetbalploeg gaat nog wel een stukje verder dan dat.  De ploeg staat met kop en schouders bovenaan de FIFA wereldranglijst en wist al 3 keer eerder het WK te winnen. Tijdens de poulefase wist Amerika het voor elkaar te krijgen om de dames van Thailand van het veld te sturen met een uitslag die je vrijwel nooit meer ziet: 13-0. Vedettes als Alex Morgan, Rapinoe en Carli Lloyd zijn wereldsterren in eigen land en maakten ook grote indruk op het toernooi in Frankrijk. Nederland stond een zware kluif te wachten.

Niet geheel verrassend voerde Sarina Wiegman dan ook een verdedigende wissel door. Anouk Dekker speelde in plaats van Van Dongen, waardoor Nederland in principe met een vijfmans achterhoede speelde. De vrees van iedere Nederlander was dat de Amerikanen, net als in elk van hun voorgaande wedstrijden, al binnen twaalf minuten op voorsprong zou staan. Dat viel mee, aangezien Oranje vrij makkelijk stand hield tegen de snelle aanvallers van de VS. Voor de onderbreking begon Amerika aan te zetten en druk naar voren uit te oefenen, maar daar was altijd weer Sari van Veenendaal. De ervaren keepster wist Julie Ertz, Sam Mewis en Alex Morgan met prima reddingen van scoren af te houden.

Gedurende het toernooi had Oranje een status ontwikkeld waarbij het sterk uit de kleedkamer kwam, maar niets bleek minder waar. In de allesbeslissende wedstrijd was het Amerika dat zeer sterk begon aan de hervatting van de finale. Het was geen open spelmoment wat Nederland uiteindelijk fataal werd, maar een ingreep van de VAR. Na een overtreding van Stefanie van der Gragt in het zestienmetergebied mocht aanvoerder Rapinoe gaan aanleggen. Heel koeltjes werd de bal langs van Veenendaal gewerkt en hiermee leek het zelfvertrouwen van Oranje toch wel een flinke knal te krijgen. De ploeg van Wiegman leek nog bij te moeten komen van de achterstand toen de Amerikaanse Lavelle kon opstomen richting het vijandelijke doel en eigenlijk ongestoord kon binnen schieten. Hiermee was het definitief gedaan en eindigde het verhaal van Oranje in mineur. 

Desalniettemin hebben de dames het voetbal voor vrouwen absoluut op de kaart gezet en werden ze alsnog als helden ontvangen bij thuiskomst. Een prachtig avontuur, wat helaas net niet de gewenste afloop had.

Wil je meer lezen over unieke gebeurtenissen in de historie van het voetbal? Lees dan gerust verder!

feyenoord kampioen

Feyenoord wordt na 18 jaar weer eens kampioen van Nederland

De Kungfu-Kick van Eric Cantona in ’94-95