in

Van talent bij NAC, naar multimiljonair in Qatar: Anouar Diba

Wie rond de periode van 2006/2007 op zondagavond met een bord patat op schoot naar studio sport keek, zal zich de naam van Anouar Diba nog goed kunnen herinneren. De behendige Marokkaan dartelde op het middenveld bij NAC en maakte indruk op Nederland en ploegen uit de subtop. Een transfer naar de Kuip, Alkmaar of Eindhoven leek een logische stap, maar niet is minder waar. Op 24-jarig leeftijd koos Diba voor een route die niet veel jonge kinderen ambiëren, namelijk naar het verre oosten.

Een Marokkaanse jongen met een droom

Diba begon met voetballen in Utrecht, maar op 11-jarige leeftijd werd hij gescout voor een andere club uit Brabant, namelijk PSV. Bij de Eindhovenaren doorliep hij meerdere jeugdelftallen, waarna hij uiteindelijk koos voor een terugkeer naar Utrecht bij de plaatselijke FC. Na de rest van jeugdjaren te hebben doorgebracht in de Domstad, kreeg hij in 2000 van zowel AZ als NAC een contractaanbieding onder zijn neus geschoven. Op dat moment zou de behendige Marokkaan vast niet beseft hebben dat hij binnen enkele jaren 10 tot 20 keer het bedrag zou gaan verdienen als waar hij nu zijn krabbel onder zette. Diba koos voor een dienstverband in het Rat Verlegh Stadion, waar hij uiteindelijk 113 wedstrijden speelde en hierin 16 keer het net wist te vinden. De middenvelder stond voornamelijk bekend om zijn straatvoetbal-achtige techniek. Een soort speler waar de lokale bevolking voor naar het stadion komt. 

De Marokkaan, die in dezelfde generatie valt als spelers als Aissati en Afellay, was één van de jongetjes die in zijn jeugd al veel op straat aan het voetballen was. “Ik groeide op in een gezin met twee broers en twee zussen in Hoograven, wat in die tijd verreweg de slechtste buurt van Utrecht was. Maar voor mij was het de beste buurt. Ik leerde alles op straat. Niet alleen voetbal, maar ook hard zijn. Dat heeft me gevormd. Bijna iedere voetballer roept dat hij op straat is opgegroeid, maar ik durf wel te zeggen dat dit écht straat was, vertelt de aanvallende middenvelder aan VICE Sports.

Niet alleen op gebied van voetbal leerde hij veel op straat, maar hij kreeg ook te maken met de penibele financiële situatie van vele buurtgenoten. “In principe had iedereen in die buurt moeite om het hoofd boven water te houden. Ik groeide op in criminaliteit, maar we groeiden wel samen op. Elk huis stond open en ik kon bij iedereen naar binnen lopen. Als je het moeilijk had, kreeg je wat van vrienden. Als iemand de huur niet kon betalen, waren er altijd wel mensen die hielpen. Dat bestaat in de normale wereld bijna niet, maar wel in dat soort wijken. Snap je?”

De veelbesproken overstap naar het verre oosten

In 2007 komt het nieuws naar voren dat Diba, inmiddels een gevestigde naam in de Eredivisie, op 24-jarige leeftijd kiest voor een financieel aantrekkelijke overstap naar Qatar. 

Diba kreeg bij zijn NAC-vertrek het verwijt dat hij te vroeg voor het geld koos. “Ik noem dat geen kritiek, maar jaloezie. Mensen kunnen op tv makkelijk roepen dat ik te jong ben vertrokken, maar als zij het tiendubbele kunnen verdienen bij een ander programma, zijn ze ook weg”, vervolgt Diba.

“Iedereen wil meer geld verdienen. Zeker, ik heb voor het geld gekozen, maar ik heb het ook gewoon goed naar mijn zin gehad in Qatar. Anders had ik het nooit zo lang volgehouden. Ik heb er een goede toekomst voor mijn kinderen uit kunnen halen. Veel voetballers moeten na hun 36ste nog werken. Ik niet. Natuurlijk droomde ik als kind van een Nederlandse topclub, maar dat is er nooit van gekomen. En NAC is een fantastische club, maar om daar nou vijftien jaar te voetballen.”

En dus koos Diba ervoor om, met tussendoor een klein uitstapje naar FC Twente, ervoor om 12 jaar lang in Qatar te spelen. Hij verdiende bakken met geld: in 2014 stond hij in het tijdschrift De 100 Bestbetaalde Voetballers van Nederland op een zevende plek – boven topspelers als Rafael van der Vaart. Waar veel jonge spelers bezwijken en niet kunnen omgaan met de miljoenen die ze verdienen, verliep dit bij Diba wat anders. “Natuurlijk deed ik gekke dingen, maar mijn gezin hield me met beide benen op de grond. In het begin kocht ik weleens een auto. Dan zag ik weer een andere auto, en dan moest ik die weer hebben. Dat hoort bij jong zijn. Na een tijdje had ik alles wel gezien en ging ik normaal doen”, vervolgt Diba.

Na zijn actieve loopbaan

Nu de oud-middenvelder van NAC met de beentjes omhoog kan en nooit meer hoeft te werken, is hij gaan nadenken over wat hij wil gaan doen in de toekomst. “Ik kan sowieso blijven als assistent-trainer bij Al Kharitiyath, de laatste club waar ik speelde. We hebben ook gesproken over een functie als technisch directeur, iets waarvan ik denk dat het me beter ligt. Het is gewoon net wat makkelijker dan al die hoofdpijn van een trainer. Al sluit ik niks uit – ik heb me namelijk ook al ingeschreven voor een verkorte trainerscursus. Tv-werk lijkt me ook wel wat, dat is enorm groot in Qatar.”

Tegenwoordig geven spelers en trainers een overstap naar het verre oosten een nieuwe naam, namelijk een ‘sportieve uitdaging’ of een ‘interessant project waar ik aan mee wil werken’, om vervolgens na twee maanden weer terug te keren met het verhaal dat het niet aan de verwachtingen voldeed. Diba is in dat opzicht een goudeerlijk persoon, maar geeft wel aan niet te zijn veranderd door het vele geld wat hij heeft verdiend. “Ik geniet van mijn geld, dat sowieso. Maar door geld moet je niet ineens gaan denken dat je iets bent. Waarom zou ik op mensen neerkijken of uit de hoogte doen? Alles komt en gaat. Misschien zit ik morgen weer met niks. Al die mensen die ik dan arrogant heb aangekeken, lachen me dan allemaal uit.”

De onvoorwaardelijke clubliefde van Francesco Totti

Afonso Alves: Braziliaans wonder in het hoge noorden